yoluna çakıl taşları serp çocuk…kaybolma  yüreğine giden yolda…

zindanı ve dahi kodesi değil miydi insan kendinin?firarın yok kendinden….

dilimde pas tadı… zihnim küflü ve ışıkları kapatmışlar birileri….birileri?

birileri? ..kim var orda? -korkuyorum anne-

 kaç defa dedim yeme şu tırnaklarını ! etin kanar diye… etim kanamıyor ,bak !…kanayan gözyaşlarım dı anne …o göz çukurundan usul usul akan…

sil gözünü ..makyajın akmasın…gülümse hayata!-o bana niye hiç gülümsemiyor?banane ya…çok mızıkçı bu hayat!-

boşa kalbini…

talak-ı selaseyle ayrılmak mümkün mü yürek denen o kanlı çukurdan,dilin kılıcıyla yaralanmışsa?

şeriatın kestiği parmak acımaz…gücüne gitmesin yalnızlık böyle…-gidiyor işte-

de ki ateş yakar ,su boğar…veherkessevdiğiniöldürür…senin ki de öyle işte…yara bıçağını sevmiş…

 yara sevmiş bıçağını …sevmiş yara bıçağını…sev-miş yara… sev-miş…sev…

ses olma ..sus kal…

peki…

 Çiz beyaz haritalara mor kalemle
Hiç görülmedik yepyeni kentleri
Hep oralara götür beni
Seninle olunca sıkılmam, giderim

Seninle olunca çekinmem, giderim

 
O kentlere yolcu diye çiz beni
Biletim, pardesüm, şemsiyem, şapkam
Yüreğimde sevincim, kafamda düşüncem
Nasıl da çok karıştık birbirimize
Bu el hangimizin eli
Bu saçlar hangimizin

Senin gittiğin her yere giderim. AFŞAR TİMUÇİN

….ben geldim..

açıktut pencereni,yüreğini ,kapını ,ömrünü…

ben geldim…

uzun yollardan ,yanlış ömürlerden ,yanlış evlerden

;yaşayarak ,yaşlanarak geldim…

uzaktan geldim…en çok ücra kendime lakin…

ve de ırak mı ? bilinmez….

kelimelerimi kokutmadım,geldim..söz ü çürütmedim ,geldim..

rutubetsiz gözlerle geldim…

çürümemiş bir yürekle…-kimbilir?-….

.henüz…  değil….

yalnızlığa geldim……yalnızlığına …..yalnızlığıma …-buyur hoşgeldin o zaman-

(kimin repliğiydi     bu ? suflör uyuma …ses ver!) kimse rolünü oynamıyor bu oyunda…

pardon yanlış mı geldim …aslında birazcık sevesim var dı -heves değil-….

…bu misafirperverliğe alışık değilim tamam mı?  buyurup kalmayayım gönlünüzde ..

offf içerisi de  pek bir kalabalık mı  ne? ..

evde annemler bekler…

kimseyi sevme kızım ,-mış gibi yap kızım…..

yapamadım anne -mış gibi…    

iliştiremedim kendimi  hayata…nerde benim yanıma üç şey alarak  sığınacağım ada?

…çöl müydü yoksa?

nerdeyim ben ?…burası neresi?

siz kimsiniz?

kime geldim ben?… hoş mu geldim ömrünüze… hoşgeldim…

veya değil mi?…değil miydi yoksa?

………….acaip ve garaip görmek istersek kendimize bakarız…

iki bıçak seç kendine

Biri yaralamak için

Biri öldürmek

Pusu kur gözlerinin

Karanlık gölgesine

Biri sevmek için

Biri ihanet

İki yürek seç kendine

Biri yaşamak için

Biri gizlenmek

Bir korkak,bir kaçak,bir firar

Kaç kişisin sen sevdiğim çocuk?!!!

içimdeki bıçak iki kere daha dönüyor

Olduğu yerde

Kalırsan sel basar yataklarımı

Gidersen uçurum çiçekleri açar kalbimde

Kimi zamanlar olur sevgilim,

iki bıçak bile yetmez bir tek ölüme …

Murathan Mungan

önce kelime vardı ” diye basliyor yohannaya gore incil.

kelimeden önce de yalnizlik..

.ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnizlik.

yalnız, kelimeler aciyi dindirdi ve kelimeler insanin aklina geldikce,yalnizlik buyudu; dayanilmaz oldu.”

rec’m edilen düşler değil miydi ,hayat denen dövüş kulübünde?

ve küllenen hayallerini karıştır elinde maşan olmadan ….

zihin içermez mi paranoyasını fısıltıların rehberliğinde ”hep bana gelme ,bana gelme….biraz da kendine gel ,kendine gel…”

gelemiyorum kendime….kendime giden tüm yollar yitik…

hangi kör kuyunun dibinde kalırsın  böyle?hangi çıkmaz sokağın maktülüsün …kimbilir…

ben bilmem …bilemem…/dalma derine..dalma…/

susar mısın çığlık çığlığa böyle?

kelimeler çok kıyısızdı..dağılıp gidiyorlardı…./sus(ma).kal…../

geçer mi garb’ın yoldaşlığı dolan ömrümden?…./dur orada..mümkünsüzü iste(me)…/

ve dem o ki zindanıdır insan kendinin ,anahtarını kaybetmiş kendine ……

döner yezidi dairesinde….

Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz

Biz neşatın da gamında rüzgarın görmüşüz

(Biz dünyanın hem hazanını hem baharını görmüşüz

Biz neşenin de kederin de geçici olduğunu görmüşüz)

Çok da mağrur olma kim mey-hane-i ikbalde

Biz hezaran mest-i mağrurun humarın görmüşüz

(Çok da mağrur olma makam meyhanesinde

Biz binlerce mağrur mestin mahmurluğunu görmüşüz)

                                       (NABİ-17.yy.)

git(me)  yanımdan …

kal…

sabahın rüzgarı dolanmış saçlarıma….yok yedeğimde yeni bir duygu…hep

eski…hep toz kokusu burnumda…

eskiyen ben…

herkes öldürür mü sevdiğini? ölüm kime ustalık eder?

hiç’e ve kimse’ye…haaa bir de hiçkimse’ye…

oysa kimse kimsesizliğinden utanmıştı da vurmuştu kendini

kimsesizlikler ortasında…

orda kimse var mı?….yok mu ?…peki…..

-beni öldürme ,beni öldürme diyordu oyuncak,hırçın ve kendine

düşman çocuğun elinde boynundan kopartılırken….

lucifer/ay/çocuk/oyuncak/

düşlerine düş(me)…diyor birileri.belki…belki demiyorlar…

uzanamadım ellerine…gel uykularıma der iken o fitne ses….

yine de yeniden bir aydınlık gülümser kıyıdan kıyıdan….. kıyılarıma

vuran…..ben yine yor/gun….sev-me-mezlik et-memekten….

kırgınım, saçılmış
bir nar gibiyim

sessiz akan bir ırmağım
geceden
git dersen giderim
kal dersen kalırım

git
dersen
kuşlar da dönmez, güz kuşları
yanıma kiraz hevenkleri alırım

ve seninle yaşadığım
o iyi günleri,
kötü
günleri bırakırım.

aynı gökyüzü aynı keder
değişen bir şey yok ki
gidip
yağmurlara durayım.

söylenmemiş sahipsiz
bir şarkıyım

belki
sararmış
eski resimlerde kalırım

belki esmer bir çocuğun dilinde.

bütün derinlikler sığ
sözcüklerin hepsi iğreti

değişen bir şey yok hiç
ölüm hariç.

aynı gökyüzü aynı keder……

BEHÇET AYSAN

Ah benim yaralı ruhum…
Ah benim insan kusurum…
Ah benim isyanlarım…
Ah yalnızlıklarım…
Gel artık uslandır beni !!!

uslanmak ne mümkün işte!?.. benimkisi mümkünsüzü mümkün kılma isteği…akıllı uslu otur kızım ,bacaklarını yayma öyle erkekler gibi-öfff tamam anne onlar a bağışlanmıştı değil mi apışarasının otokrasisi-….üç nokta(…)

ne anlatır üç nokta?

VaR mIsIN yoksa yok musun bu oyunda ?

yokum ….olamıyorum…daralıyorum…soluğunla boğma beni….boğma….

bu kadar acırken ve acıtırken mümkün mü?değil tabi acıtma kendini ….

kim öpecek yüreğimden benim,ne çok ufff um var benim böyle kimsenin görmediği….öpme beni sakın öpme….bırak kanayayım…bırak…öptükçe kanıyor daha çok sanki….sanki….

belki….bilmiyorum….

çok yorgunum yine….avuçlarına tokatlarını biriktirmiş hayat sanki….yüzümü niye dönemiyorum öteye…yokum işte yok sayın beni…..

sanki ölüm değil de ölüm gibiydi…

sanki çok soğuk değildi de çok üşümüş gibiydim…

sanki sisi çöktü gözlerime yaşların …

sanki hiç öte olmamış gibi…

sanki derman hiç yokmuş gibi…

sanki…

Sus artık uslandır beni…

kime yaptım kendimden başka ?ençokacıyanyineben….

ölüm kimin ustalığıdır?kaz, hadi kaz kuyukaz, mezarkaz….kazı gözlerini…gülüöldürkoyubirgeceniniçineatonuvebıraktümşaşkınlığıylakalsınorda…

lagarlık etme!ben kimim ki zaten diye sorma …bakoyürekdenenkanlıçukurelindekanıbulaştıellerinegözlerinederinine…..

cehennem/-in-/de üşü…yan cennetinde…üşüdümçoküşüdümyandımçokyandım…

kutsaldı söz ve yemine dönüşürdü kaynağı dide olunca…nefesalmaboğkendinitıkaboğazınıboğuldunmuboğdunmu?

şaşarak bakakalırım hala…kayıp bir çocuğum sanki;kalabalık gürültülü bir istasyonda birdenbire yolculuğu başlamış…uyan hadi uyan…kırbaçlasanabeniniruhunuuyuma…..

…gözlerinilkgidendisonradaellerin…gülünüküledendahiolalemdeherdemacırmış…acı…

 Teni sual etme ten kuru tendir
Can anın içinde gevher-i kandır 

                                      Kul Nesimi