Sofu Ayyas Demperest

….ben geldim..

açıktut pencereni,yüreğini ,kapını ,ömrünü…

ben geldim…

uzun yollardan ,yanlış ömürlerden ,yanlış evlerden

;yaşayarak ,yaşlanarak geldim…

uzaktan geldim…en çok ücra kendime lakin…

ve de ırak mı ? bilinmez….

kelimelerimi kokutmadım,geldim..söz ü çürütmedim ,geldim..

rutubetsiz gözlerle geldim…

çürümemiş bir yürekle…-kimbilir?-….

.henüz…  değil….

yalnızlığa geldim……yalnızlığına …..yalnızlığıma …-buyur hoşgeldin o zaman-

(kimin repliğiydi     bu ? suflör uyuma …ses ver!) kimse rolünü oynamıyor bu oyunda…

pardon yanlış mı geldim …aslında birazcık sevesim var dı -heves değil-….

…bu misafirperverliğe alışık değilim tamam mı?  buyurup kalmayayım gönlünüzde ..

offf içerisi de  pek bir kalabalık mı  ne? ..

evde annemler bekler…

kimseyi sevme kızım ,-mış gibi yap kızım…..

yapamadım anne -mış gibi…    

iliştiremedim kendimi  hayata…nerde benim yanıma üç şey alarak  sığınacağım ada?

…çöl müydü yoksa?

nerdeyim ben ?…burası neresi?

siz kimsiniz?

kime geldim ben?… hoş mu geldim ömrünüze… hoşgeldim…

veya değil mi?…değil miydi yoksa?

………….acaip ve garaip görmek istersek kendimize bakarız…

iki bıçak seç kendine

Biri yaralamak için

Biri öldürmek

Pusu kur gözlerinin

Karanlık gölgesine

Biri sevmek için

Biri ihanet

İki yürek seç kendine

Biri yaşamak için

Biri gizlenmek

Bir korkak,bir kaçak,bir firar

Kaç kişisin sen sevdiğim çocuk?!!!

içimdeki bıçak iki kere daha dönüyor

Olduğu yerde

Kalırsan sel basar yataklarımı

Gidersen uçurum çiçekleri açar kalbimde

Kimi zamanlar olur sevgilim,

iki bıçak bile yetmez bir tek ölüme …

Murathan Mungan

önce kelime vardı ” diye basliyor yohannaya gore incil.

kelimeden önce de yalnizlik..

.ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnizlik.

yalnız, kelimeler aciyi dindirdi ve kelimeler insanin aklina geldikce,yalnizlik buyudu; dayanilmaz oldu.”

rec’m edilen düşler değil miydi ,hayat denen dövüş kulübünde?

ve küllenen hayallerini karıştır elinde maşan olmadan ….

zihin içermez mi paranoyasını fısıltıların rehberliğinde ”hep bana gelme ,bana gelme….biraz da kendine gel ,kendine gel…”

gelemiyorum kendime….kendime giden tüm yollar yitik…

hangi kör kuyunun dibinde kalırsın  böyle?hangi çıkmaz sokağın maktülüsün …kimbilir…

ben bilmem …bilemem…/dalma derine..dalma…/

susar mısın çığlık çığlığa böyle?

kelimeler çok kıyısızdı..dağılıp gidiyorlardı…./sus(ma).kal…../

geçer mi garb’ın yoldaşlığı dolan ömrümden?…./dur orada..mümkünsüzü iste(me)…/

ve dem o ki zindanıdır insan kendinin ,anahtarını kaybetmiş kendine ……

döner yezidi dairesinde….

Bağ-ı dehrin hem hazanın hem baharın görmüşüz

Biz neşatın da gamında rüzgarın görmüşüz

(Biz dünyanın hem hazanını hem baharını görmüşüz

Biz neşenin de kederin de geçici olduğunu görmüşüz)

Çok da mağrur olma kim mey-hane-i ikbalde

Biz hezaran mest-i mağrurun humarın görmüşüz

(Çok da mağrur olma makam meyhanesinde

Biz binlerce mağrur mestin mahmurluğunu görmüşüz)

                                       (NABİ-17.yy.)

git(me)  yanımdan …

kal…

sabahın rüzgarı dolanmış saçlarıma….yok yedeğimde yeni bir duygu…hep

eski…hep toz kokusu burnumda…

eskiyen ben…

herkes öldürür mü sevdiğini? ölüm kime ustalık eder?

hiç’e ve kimse’ye…haaa bir de hiçkimse’ye…

oysa kimse kimsesizliğinden utanmıştı da vurmuştu kendini

kimsesizlikler ortasında…

orda kimse var mı?….yok mu ?…peki…..

-beni öldürme ,beni öldürme diyordu oyuncak,hırçın ve kendine

düşman çocuğun elinde boynundan kopartılırken….

lucifer/ay/çocuk/oyuncak/

düşlerine düş(me)…diyor birileri.belki…belki demiyorlar…

uzanamadım ellerine…gel uykularıma der iken o fitne ses….

yine de yeniden bir aydınlık gülümser kıyıdan kıyıdan….. kıyılarıma

vuran…..ben yine yor/gun….sev-me-mezlik et-memekten….